Laptops weggeven en zo een nieuwe wereld ontdekken
Hoe een stapel afgeschreven laptops zorgde voor nieuwe verbindingen

Het bedrijf waar Peter werkt, geeft de medewerkers om de paar jaar een nieuwe laptop, ook als de oude nog prima werkt. De goed functionerende laptops worden daarna gedoneerd. Dit keer gingen ze naar bezoekers van Helping Hands, voor jongeren die een laptop nodig hebben voor school.

Maar Peter wilde niet zomaar een stapel laptops afgeven. Hij was benieuwd waar de ze terecht zouden komen en bood aan zelf een paar gezinnen te bezoeken. Daar zag hij met eigen ogen hoe het is om in armoede te leven. Hij begreep ineens veel beter dat de vooroordelen over mensen met weinig geld vaak niet kloppen of in elk geval genuanceerder liggen.

‘Ga toch gewoon werken’
Bij het eerste gezin bracht Peter een laptop voor de zoon, die net naar het voortgezet onderwijs ging. Peter installeerde het apparaat en zette er Magister op, het programma dat de jongen nodig heeft voor school. Ook de vader was aanwezig. Hij vertelde Peter dat hij in een geheim leger zat en dat er ieder moment een helikopter voor de deur kon landen om hem op te halen voor een geheime missie.

Het werd al snel duidelijk dat de psychische problemen van de vader het hem onmogelijk maken om te werken. Hij heeft geen andere keuze dan leven van een uitkering. De vader was wel heel vriendelijk en gastvrij: als Peter nog even tijd had om te wachten op de helikopter, was hij van harte welkom om mee te gaan.

‘Als je geen geld hebt, moet je ook geen huisdieren nemen’
Het volgende gezin bestond uit vader, moeder, twee dochters én twee honden, een kat en een aquarium vol schildpadden. Nieuwsgierig vroeg Peter hoe ze aan al die dieren kwamen, met in zijn achterhoofd de gedachte: waarom zoveel dieren als je weinig geld hebt?

Maar wat bleek: alle dieren waren toevallig bij hen terechtgekomen. Er was een hond waarvan het baasje was overleden, een zwerfkat die geen thuis had en de schildpadden waren gedumpt in de sloot voor het huis. Omdat ze wisten dat de diertjes daar niet zouden overleven, viste het gezin hen uit de sloot en nu zorgen zij voor ze. Maar als Peter een schildpad wilde, kon hij er zo eentje krijgen.

‘Buitenlanders, die krijgen altijd alles.’
Bij het derde gezin besloot Peter zijn zoon mee te nemen Een 21-jarige vwo-student. Samen gingen ze naar een Syrisch gezin: vader, moeder en vijf kinderen. Het huis was zo goed als leeg.  Er was geen bank, geen tafel, ze zaten op de grond. Maar Peter en zijn zoon kregen wel mierzoete Syrische thee en hapjes aangeboden.

De ouders vertelden dat ze nooit genoeg geld hadden gehad om een laptop te kopen voor hun kinderen. Elke euro ging op aan boodschappen. Ze wilden heel graag iets terugdoen. De moeder bood aan als dank te komen schoonmaken bij Peter of bij het bedrijf dat de laptops had geschonken. En terwijl ze zelf nauwelijks iets hadden. Deelden ze hun eten ook nog met de buurvrouw die spontaan binnenliep.

Peter’s zoon was diep onder de indruk van het contrast met zijn eigen leven, waarin hij, als hij iets wil, gewoon een Tikkie naar zijn vader stuurt. Voor het eerst zag hij dat het ook anders kan.

Peter is blij dat hij deze gezinnen heeft leren kennen. Hij heeft nu meer begrip voor de complexe situaties waarin mensen kunnen leven. Niet elk besluit dat een gezin neemt is misschien even logisch of efficiënt. Maar wat hem het meest raakte, was de warmte, de goedheid en de gulheid die hij overal tegenkwam. ‘Dat zie ik in mijn villawijk niet zo snel gebeuren’, zegt Peter.